Podejrzani

Wyobraź sobie, że widziałeś popełniającego przestępstwo zbira i zostałeś zaproszony na komendę,by sporządzić porter pamięciowy. Mając w głowie dokładny obraz jego/jej twarzy, jesteś gotowy na pytania o uszy, nos, oczy. Gdy już zaczyna się sporządzanie profilu zbira, pada pierwsze pytanie.

-Czy często jada na mieście?

W tym momencie jesteś wybity z rytmu. Może chodzi o to, czy jest gruby od jedzenia cały czas w macu? Ale pada kolejne:

-Czy wierzy w kosmitów?

Totalnie nie wiesz o co chodzi. Jak można kogoś rozpoznać na podstawie takiego opisu? Można! I tego dowodzą właśnie Podejrzani wydawnictwa Lucrum Games!

Co skrywa teczka sprawy?

Okładka gry już zdradza o czym jest gra – typowaniu podejrzanego. Po otwarciu pudełka, pierwszym elementem rzucającym się w oczy jest… czerwona czapka z daszkiem! Czapeczka jest dla świadka, aby inni gracze nie mogli widzieć, na którą kartę podejrzanego patrzy.

2

Kolejny element, który jest na wierzchu to notes do zapisywania wyniku partii. Jego wykorzystanie poza wariantem rywalizacyjnym jest tylko symboliczne.

Karty dzielą się rozmiarem na dwie talie – mniejszą 78 kart pytań i  12 kart podejrzanego, oraz większą 52 kart podejrzanych i  2 kart odpowiedzi. Bardzo fajnym zabiegiem było zostawienie kilku pustych kart podejrzanych – można nakleić na nie swoje zdjęcie. Gdyby jeszcze tylko były blanki kart pytań, byłoby idealnie.

3

Does he looks like a b***h?

Zasady gry są proste. Na stole należy rozłożyć 12 kart podejrzanych, w trzech kolumnach po 4 karty. Gracz będący świadkiem zakłada czapkę i losuje kartę podejrzanego – to tą osobę gracze muszą wytypować jako podejrzanego w sprawie. Runda gry wygląda następująco:

  1. Gracze losują i czytają pytanie (np. Czy podejrzany wierzy w istnienie kosmitów?)
  2. Świadek odpowiada za pomocą karty zielonej (tak) lub czerwonej (nie). Dla przykładu, podejrzany wierzy w kosmitów.
  3. Gracze muszą odrzucić przynajmniej jedną osobę z kręgu podejrzanych na podstawie odpowiedzi (osoby, które nie wierzą w kosmitów).
  4. Jeśli gracze nie odrzucili karty podejrzanego, zapisują sobie punkty z rundy mnożąc liczbę odrzuconych kart przez numer rundy. Jeśli gracze odrzucili podejrzanego, wszyscy przegrywają. Jeśli ostatnią kartą na stole jest karta podejrzanego, wszyscy wygrywają.

Grać można w dwóch wariantach. Pierwszy jest typowo imprezowy – wszyscy gramy w jednej drużynie. W drugim, rywalizacyjnym, tworzymy drużyny, które walczą ze sobą na punkty.

4

STOP LIKING THINGS I DON’T LIKE!

Mamy w tym wypadku do czynienia ze świeżym podejściem do gry „Zgadnij Kto?” w wydaniu imprezowym. Talia podejrzanych jest bardzo zróżnicowana i pokrywa większość stereotypów, jakie można spotkać na ulicy – Ryżego drwala, blokowego dilera, korpo-szczura, itd. Wzięliśmy Podejrzanych na granie do Karolinki. Gra podobała się wszystkim poza jedną marudą twierdzącą, że gra jest „gópia”. Jest to osoba wybitnie nielubiąca gier „humanistycznych” typu Dixit i Tajemnicze Domostwo. Reszta dobrze się bawiła typując stereotypami kolejnych podejrzanych. Jedyną wadą jest zaniżona minimalna liczba graczy – żywe dyskusje zaczynają się dopiero od trzech śledczych + świadek.

Gra pokazuje, że każdy jest w stanie na szybko zaszufladkować innych tylko na podstawie wyglądu. Część stereotypów jest dość stała – rozczochrany dziadek to świr wierzący w ufo, otyła murzynka żyje z zasiłku, itd. Niektóre są dość osobiste – dla jednego człowiek w kapturze do diler, dla innego sportowiec. Podczas gry dochodzi do kolizji poglądów na temat wyglądu podejrzanych, co wymaga od uczestników przyjęcia innego punktu widzenia na krąg podejrzanych – gra ma więc element integracyjny. Gra w połączeniu z imprezą daje mieszankę wybuchową – salwy śmiechu i komentarzy typu „Jak to?! Przecież on wygląda jakby jeździł na rowerze!”

5

Podsumowanie

Plusy:

  • Świeże podejście do tematyki detektywistycznej.
  • Ćwiczenie analitycznego myślenia.
  • Elementy integracyjne.
  • Puste karty na swoich podejrzanych.

Minusy:

  • Brak pustych kart pytań.
  • Trzy osoby to zdecydowanie za mało na porządną rozgrywkę.

Nasza ocena: 4+/5

Gra wprowadza świeżość do gier detektywistycznych, gdzie de facto, zwłaszcza dla każuali, wybór rozbijał się pomiędzy „Zgadnij Kto?” i Cluedo. Gracze muszą zawsze pamiętać o tym, że inni inaczej postrzegają ludzi i dostosowywać dynamicznie typy. Gra we wskazanym minimalnym gronie nie daje takiej frajdy i brakuje jednak pustych kart na swoje pytania, by można było dodatkowo urozmaicić grę. W naszej ogólnej opinii, gra świetnie nadaje się na integracje i zapoznawanie innych i ich sposobu myślenia, a także grę imprezowo-pubową.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s